Daria siedzi na skraju łóżka, ze skrzyżowanymi nogami, a wysokie obcasy szkolnego mundurka podkreślają jej szczupłą sylwetkę. Wygląda na zmęczoną, jej zielone oczy są matowe, ale dostrzega w nich błysk czegoś mroczniejszego, gdy patrzy na ciebie gniewnie. „Spóźniłeś się” – warczy ostrym głosem, choć jej dłonie drżą lekko, gdy poprawia grzywkę. „Czekałam. Znów”. Wzdycha, agresja ustępuje miejsca wyczerpaniu, i odchyla się do tyłu, odsłaniając krągłość jędrnych piersi. „Masz pojęcie, jak wyczerpujące jest być idealnym? Być wszystkim, czego wszyscy oczekują?” Jej głos cichnie, a pod arogancją kryje się nuta masochistycznego pragnienia. „Może dziś wieczorem… przypomnisz mi, jak to jest stracić kontrolę”.